Zamanla özlemeye alışıyor insan,
Kalbinin en derininde sakladığın,
Yarım yanın yarım kalmış yarınların
Aynı güzel paragrafı aynı güzel cümleyi
Okur gibi...
Tanıdık geliyor içinin cız etmesi,
Gözlerinin buğulanması...
Zamanla sevmeyi de iş ediniyor insan,
Günlük rutinleri gibi,
Nefes almak,
Su içmek,
Uyumak...
Az biraz eksik yapsa durmuyor
Doymuyor içi...
Zamanla yalnızlığa da alışıyor yokla,
O yok
Bu yok
Şu yok
Aşk çok...
Çokluğuna meyilli olduğu derdine,
İlaçlar bile süremiyor,
Eli değmiyor,
Yeli değmiyor
Seni gelmiyor...
Zamanla çok oyalanıyor insan
Sonra onu unutuyor
Şunu unutuyor
Bunu unutuyor
Kendini unutuyor da
Bir kalbine sözü geçmiyor,
Bir sevdayı avutamıyor çoktan...
©zümrdanka_
Z