Savaş

kan gölüne dönmüş her yer.
unuttuğum onca sözcük var ki:
mutluluk , sevgi
neden kin dolusun bize bu kadar?
neden düşürdün bizi birbirimize?
biz, bu kadar çabuk unutabilir miydik insan olduğumuzu?
(bombalar patlar, silah sesleri kulakları yırtar)
uçup durmayın...
uçup durmayın ,ölüm güvercinleri
haberini aldık yoksulluğun ,açlığın
siz, onun çocuklarısınız sizi de affetmeyeceğim
ateş bürümüş al gözlerin kör müdür?
el kadar bebeklerin kanlı kundaklarını görmez misin?
sen, mimarı şeytan olan yapıt
geçtiğin her yerde, nefret ediyor her canlı senden.
ben bir çiçek görüyorum rüyamda,
dokunuyorum ona.
gözlerinde güven olan insanlar geçiyor sonra.
sonra kararıyor gökyüzü
sarsılıyor yeryüzü
orada sen yanıyorsun yine savaş
alev alev
seni senin silahınla vuruyorum savaş
seni kin silahıyla vuruyorum
( tek el silah sesi)
yok! hayır!
seni sevgi silahınla vuruyorum savaş
seni barış silahıyla vuruyorum
(sessizlik sadece ölümü getirir)
oysa bir biz kazandık sanıyorduk bir karşı taraf
insanlık hep kaybetti,
savaş, yine sen kazandın
savaş, yine sen kazandın
savaş....
ö.Ö.