Sebepsiz miydi gidişin? Yoksa baştan beri yalan mıydı herşey? Mutlu sonla bittiğini zannettiğim bir peri masalına inandım ben. Sen beyaz atlı prenstin, ben ise camdan ayakkabısını kaybetmiş kül kedisi.
Her seferinde evime kadar gelip kardeşlerime denettin ayakkabıyı. Beni hiç görmedin. Her gelişinde sorarsın umuduyla heyecanlandım. Ama yine her seferinde hayal kırıklığına uğradım. Beni hiç görmedin çünkü. Gördün, göz göze geldin ama o ayakkabıyı hiç denemedim ben.
Hala bir umut bekliyorum odamın camında. Belki bir gün aklına düşerim. Ve sen o ayakkabının sahibinin ben olduğumu fark edersin. Belki gerçekten mutlu sonla bitiyordur umuduyla bekliyorum seni. Hem mutlu olmak zordur derler, kötü günler görmeden...
©nilay_yeni
N