Bir şebnem damlasıydım ben,
Saf ve tertemiz, bembeyaz bir renkte.
Seninle bir ömür yaşamak istedim,
Sevginin güneşinde parıldamak istedim.
Yüreğine damladım sessizce,
Ağlaya ağlaya, hüzünle ve özlemle.
Kuruttun beni sevginin ateşiyle,
Damladan eser kalmadı, yok oldum ben o an birdenbire.
Sadece yanaklarında kaldı benden bir iz,
Gözyaşlarımın izi, hüzün dolu bir deniz.
Unuttun beni belki de, zamanla silindim hafızandan,
Ama ben seni hiç unutmadım, her anımda sensin kalbimde.
Şebnem damlası gibiydim ben,
Küçücük bir varlık, ama büyük bir sevgiyle.
Senin için her şeye hazırdım,
Her fedakarlığı yapardım, yeter ki sen mutlu olsan.
Ama olmadı, kurudum ben, yok oldum,
Geriye sadece anılar kaldı, hüzün dolu bir yığın.
Unutulmadım belki de, bir köşede yaşıyorum kalbinde,
Ama sensiz ve, sessizce, bir umut ışığıyla bekliyorum seni.
Bir gün belki hatırlarsın beni,
Şebnem damlası gibi saf ve temiz bir sevgiyi.
Ve o zaman anlarsın,
Ne kadar sevmişim seni, ne kadar özlemişim.
©hasanbey.
H