Sokaklarda yankılanır sefillerin çığlığı,
Bir parça ekmek, bir damla su, bir nebze umut,
Yalnızlık rüzgarında savrulur, kaybolur,
Yüreklerde bir ağıt, gözlerde sonsuz hüzün.
Bir çocuğun kirli yüzünde,
Gözleriyle anlatır açlığını,
Bir annenin boş bakışlarında,
Karnında taşır çaresizliğini.
Yırtık ayakkabılar, delik giysiler,
Sefillerin bedeni üşür, yürekleri donar,
Bir dam altında bile yoktur huzur,
Gece çökerken, umutlar da kaybolur.
Kimsesiz sokakların yalnız bekçileri,
Yüreklerinde taşır binbir acıyı,
Bir sıcak yuva, bir dost eli,
Uzak bir hayal, erişilmez bir rüya.
Bir babanın elleri nasır tutmuş,
Gözlerinde yaşlar kurumuş,
Her adımda taşır, hayatın yükünü,
Ama sırtında bir dağ, hiç tükenmez güçsüzlüğü.
Bir genç kız, gözlerinde hüzünle,
Bir zamanlar umut dolu olan yüreği,
Şimdi karanlık bir denizde,
Kaybolmuş, umutsuzluk içinde.
Sefillerin dünyasında,
Bir ışık arar her göz,
Ama karanlıklar içinde kaybolur,
Umut, bir yıldız gibi söner, gözden kaybolur.
Bir çocuk, açlıktan uyuyamaz,
Bir anne, çaresizce ağlar,
Bir baba, gururunu yutar,
Sefillerin hikayesi, acılarla dolu bir dünya.
Hayatın yükü, omuzlarında ağır,
Her gün bir mücadele, her an bir savaş,
Sefillerin dünyasında,
Her gün bir çile, her an bir gözyaşı.
Bir gece daha geçer,
Ama umut hala kayıp,
Sefillerin dünyasında,
Acılar hiç dinmez, gözyaşları hiç kurmaz.
Gün doğar, yeni bir umutla,
Ama sefillerin dünyasında,
Her gün aynı, değişmez yazgı,
Acılarla dolu bir hikaye, gözyaşlarıyla yazılmış.
©hasanbey.
H