Şefkat bir anne eliydi, sıcacık ve narin,
Uzanırdı yardıma muhtaç olana, yorgun ve bitkin.
Karanlıklarda bir umut ışığı, bir yıldız parıltısı,
Umut verirdi kalplere, silerdi gözyaşlarını.
Sevgiyle örerdi yaraları, sarardı kırık kalpleri,
Merhametle kucaklar, dinlendirirdi yorgun bedenleri.
Masumiyetin ve saflığın timsalı, bir melek kanadı,
Korurdu masumları her türlü tehlikeden, verdiği sevgisi kalkan.
Şefkat bir nehir gibiydi, çağlarcasına akardı,
Her canlıya hayat verirdi, her derdi şifalandırırdı.
Yemyeşil bir vaha gibi, çölde açan bir çiçek,
Umut verirdi umutsuzluğa, neşe verirdi kalplere.
Bir gülümsemenin gücü, bir dokunuşun şifası,
Şefkatin dilinde her derdin ilacı, her sorunun cevabı.
Sevgiyle kucaklaşalım, merhametle birleşelim,
Şefkatin ışığıyla aydınlatalım dünyayı, hep birlikte gülelim.
©hasanbey.
H