Yine vurdular ya bizi, yine yakıtlar yüreğimizi.
Dün camilerimizi yakarken yaktılar yüreğimizi.
Bugün kimisi camiye giderken vuruldu,
kimisi birliğine teslim olmaya giderken.
Kimisi anne babasından, evladından ayrılıp görevine giderken vuruldu.
Kimisi görevi başında vuruldu,
kimisi görev başında değilken.
Çarşı izninde vuruldu kimisi,
kimisi mülakatlara giderken.
Kimisi sınav için birliğinden çıkıp geri dönemedi, rehin alınmıştı.
Altı yıl neler çektiler hiç kimse bilmedi.
Bir Şubat sabahı geldi Şehidimin haberi, soğuk bir kış günü, soğuk bir mağarada şehit edildiler.
Haber geldi bakanlıktan cenazeler tespit edilmeye devam ediyor diye,yine bilemedik ne yaşadıklarını.
Yüzlerine bakıldığında kimliği belirlenmicek neler yapmış olabilirdi ki zalimler.
Kahhar ismiyle yankılansın minareler.
Heyecanla üniformasını giymeyi umut etmişti şehidim, 12 ay görevini yapacak evine dönecekti.
Anne babası belkide yareni bekliyordu şehidimin.
Ama üniformayı giyemedi gönderemedi anne babasına askerlik fotoğraflarını.
Ve dönüp yarenine sarılamadı bir kez daha.
Yankılanmalıydı mübarek günler hürmetine "Ya Rabbim sen Kahhar ismin hürmetine kahret nidaları".
Yakmışlardı ya bir kış günü yüreklerimizi,
13 eve ateş düşürmüşlerdi ya zalimler.
Dün şehitlerimiz vardı bugün olmaması için dua ve umut ediyoruz yanlızca.
©sessiz_ada
S