Gün battığında,
Benden bir şehir kalıyor, geriye.
Harabe duvarların yıkıntılarından,
İzbe çıkmaz sokaklardan,
Martıların sesleri geliyor boğazdan.
Kulak dolduruyor çığlıkları.
Köşede bir çocuk;
Yekpare fakat yaralı.
Kim gördü ki bu şehrin hayrını?
Karanlık çepeçevre sarıyor şehrimi
Yanmayan sokak lambalarından,
Işık sızmayan gecekondulara,
Huzursuz bir hal var,
Bir zelzele sonrası terkedilmişliği, bu.
Molozların altında cesetler var.
Hiçliğe gömülmüşler çoktan.
Bir cenaze var şehrimde.
Gökyüzünün ağladığı,
Mezar taşı olmayan, kimsesiz.
Bu yıkıntılar;
Yüzlerce sarsıntıdan kalan,
Canımdan parça koparan,
Bu yıkıntılar;
Benden birer iz,
Ruhumdan koparılan.
Şehirim harabe, ölüler kimsesiz,
Belkide öldüğünden bile haberi olunmayan.
Bu yıkıntılar;
Bedenimde görünmeyen.
Ruhumu çığlıklara boğan.
Bitmeyen bir gecenin sabahında.
Sanki yokmuşçasına kaybolan.
Her gece rüyalarımda,
Beni göz yaşlarına boğan.
Bu şehir;
Beni sarmalayıp yutan.
©lal_erdem
L