Kaldırımda yürüdüğüm bu şehrin hüsranını görmezden gelemiyorum.
Her bir tıkırtıyla peşimden çektiğim bu meşhur hüsranı.
Rüzgar gibi peşimden koşa koşa gelirken, yapamıyorum.
Her yol ayrımında yeni bir yol ayrımının başlangıcı kokarken, yürüyemiyorum.
Yine arkamda onu görüyorum
Bu şehirde yollar beni bir yerden başka bir yere götürmüyor ki.
Sokaklar ya çıkmaza çıkıyor, ya da çıkmazlardan kaçarken başka şehirlere...
İşte kaldırımda yürüdüğüm şehrin zatımdaki yansıması bu.
Suya düşen bir düş değil işte bu...
Oysa görmezden gelemediğim nice hüsran, tuğlaların harcı oluyor.
Bu şehrin sokaklarından geçerken her bankta oturan bir mazi saklıyken, bakakalıyorum.
Bu kadar tuğla üst üste biniyor.
Bir insanın bu şehirde yürürken aldığı nefes değişiyor.
Görmezden gelemediğim, bu şehirde eğreti duran her bir taş.
Yürürken basmamak için kaçıp duruyorum.
Sonunda yürümeyi de bırakıyorum.
©seyyah_ruh
S