Yine sensiz geçen bir sabaha uyandım umarsızca. Gittiğim yol çok uzun geliyordu bana,
Günden güne yalnızlaşan yüreğim tek başına yol Gidemiyordu.
Yine yalnızlık dolmuş içime, sensiz umut yolları kapandı
Ve yine umudum tükenmişti bugün.
Umudu yaratanın umudu nasıl olurda tükenirdi...
Tükendi galiba..
Sana dair içimden gelen sevgi sözcükleri uçuşuyordu Yüreğimde.
Ve seni çok seven yüreği sevmedin.
Yüreği talan etmiş adeta, gece olmuştu baharlarıma...
Onsuzdum işte, yalnız.
Şehirler kalabalığı bir sen etmez...
İnsan içinde insansızım bu gece.
Ne çok insan vardı oysa ki, hani neredeler körde değilim Ama göremiyorum.
Yalnızların en yalnızıyım ben. Hiçliğin kuyusunda tek Başımayım.
ŞEB-İ YELDA
©sebi_yelda
R