Geceleri yıldızlara bakıp hayal kuran cocuklardık biz.
Pek oyuncağımız olmadı bizim,
Ama çok sağlam dostlarımız vardı çocukken daha.
Farketmedik o zamanlar ama,
Öğretmeniymişiz birbirimizin sokakta.
Sevmeyi de kavgayı da birbirimizden öğrendik biz,
Adana'nın sıcak ve samimi sokaklarında.
Kanka değil kan kardeşleriydik,gerçek anlamda,
Çukurovamız gibi kavruktu aşklarımızda,
Sevdik mi görmezdi gözümüz başka bir şey.
O sokaklarda öğrendik zayıfı korumayı,
Ve karşı durmayı zalim tiranlara.
Öyle saf ve temizdik ki,
Bakamazdık yüzlerine mesela,
Karşılaştığımızda bir erkek ve kadınla.
Başımızı öne eğer geçerdik yanlarından.
Çünkü biz de istemezdik bakılmasını,
Birlikte yürüdüğümüz insana.
Şimdi binlerce kilometre uzakta olsam da,
Bir damla yaş süzülür gözümden seni andıkça,
Ne kadar minnettarım bilemezsin sana,
Bizi insan yapan kadim şehrim,Adana.
©mücrim
M