Şehrimizin adı gibiydi iç çekişlerimiz,ağrılarımız,
Şehrimizin duvarları gibi yıkıktı kalbimiz,masumiyetsizliğimiz.
Bir uçurum kenarında bekleyen iki cansız bedendik sanki,ellerimizden dökülen o tozlar. ,aslında bizim eserimizdi..
İç çekişlerimiz hep bizim yalnızlığımız oldu.zaten birtek iç çekişlerimizden sonra yalnızlığımız olurdu..
Pencere başlarında beklerken,ne çok göz yaşı dökerdik,ne çok dua ederdik geceleri...
Şehrimizin ışıkları gibiydi umutlarımız,yanıp sönerken hep yeni umutlar biriktirirdi.
Ama simdi şehrimizin adı gibiydi benliğimiz,ağrılar içinde kıvranırken farketmeden birbirimizi öldürdük belki..Şehrimizin adı gibiyi...
Berivan Adıgüzel
©justberry
J