Gökdelenin tepesinde
bağcığı açılmış ayakkabılarımın
ucundan bakıyorum
akıp giden hayata
şimdi izmarit düşer ağzımdan
ateşi sönmeyen şehre
bir köz de ben atarım
En mutlu anında
gizli bir intihar varmış
her insanın
"yapmam"
dediğimiz anlara yaklaşırsak
asansör düğmelerini tercih ettiğimiz
anı görür müyüz bilmem.
Ufaldıkça telaşlanıyormuş insan
buradan çok net görünüyor
yalnızlıkları
Bir daha dünyaya gelirsem
en çok kendimi seveyim bari
yalnızlıklara emanet edeyim
bu notu
unutmadan
düşmeden
sövmeden
kibarca ...
H