Rüzgârlı bir geceden yazıyorum...
insan hergün anımsarmı aynı gözleri
yokluğunda doğan güneş şaidimdi
batan güneşin kızıllığına sordum adını: neden susuyordu, neden söylemiyordu
yoksa bilmiyomuydu
kalbime dar geliyordu seni düşünmelerim
öyle seviyordum ki!
sana selam gönderdim; yıldızlar, ay, gökyüzü ve kainat
şaitim oldu gece
selam söyleyin ona, incitmeyin onu
yakınımdasın...
konuşurken ki halin, sesindeki tiz, gülüşlerin
uzatsam elimi, ellerim niçin boş
sokaklar karanlık ve yanlız; taşlar yerinden çıkmış, yürüyorum sana ve sen bilmiyorsun
şimdi analatsa bunları birileri yada boşver bilme en iyisi. H.B.GÜL
H