Bana baktın!
Tadı kesildi çatlaklardan akan yağmur sularının.
Sesi duyulmaz oldu rüzgarın dokunuşunun.
Bir kırlangıcın havada asılı kalışı canlandı, zihnimde.
Ve ben çimenlerin üzerinde yürüdüm sanki, uzun uzun;
Yemyeşil ve hafif nemli,
Duyumsayarak her adımda.
Bir anlıktı!
İnkar etmek iftira olur gözlerine.
Gözlerin bir dünyaydı!
Gözlerinin içine dizildi;
Bildiğim, bilebileceğim tüm mutluluklar.
Yanında nefes almak,
Nisanın kokusunu içine hapsetmenin diğer adı oldu.
Öyle anıldı gelecek zamanların bütününde
Nedir bu?
Mümkün mü bir insanın varlığına vurulmak?
Hem de böylesine?
A