Sen ikiyüzlü olursun bazen
Şerefsiz olursun,
Sen kimsesindir onun gözünde
Yolda yürüyen bir adamsın bazen.
Sen neşesi beyaz içi kararmış bir adamsın gülüşünde.
Sen sigara dumanıyla acıyı atmaya çalışırsın içinden.
Sen bir küllükte söndürmeye çalışırsın içindeki acıyı,ümitsizliği.
Sen haykırırsın acıyı ama içinden çıkmaz aslında o ses.
Sen korursun onu herkesten ama başta kendinden.
Sen o duyguyu tattırmazsın ona, birgün acı çekmesin diye.
Sen onu düşünürsün kendinden önce.
Sen dayanırsın o mutluyken kalbinin delinmesine.
Kafayı yemekte senin görevin geceleri o evde mışıl mışıl uyurken.
Sabahlara kadar dertleşmek kendi kendinle.
Dışarı çıktığında dertsiz bir adam olursun birden
Ama bir gülüşünü görmek kalbinin mezarlığına gömmek olur o dertleri aniden.
Sen sadece bir gezegensin yörüngede.
Sen uydusu aşk güneşi onun olduğu bir galaksidesin.
Sen o güneşin yörüngesinde sonsuza kadar dönmeye razısın aslında.
Ama sen sonunda o güneşin sönmesi ile yok olacaksın sahiden.
Sen, sen sadece mahkumsun bu hapishanede
Çıkış yolunu bulmaya çalıştıkça o yolun sonunda hep onun olduğu.
O hapishanenin içinde yalnız başına ölmeyi beklemektesin.
Ama ölen sadece masum yüreğin.
Sen duygularını ıssız bir adaya hapsetmektesin
Sen o adada duygularınla hayatta kalmaya devam etmektesin.
Sen aslında o adadan çıkmayı hiç denemedin.
Çünkü sen o adanın dışarısında duygularının ezilmesinden korktun.
H