Kim sevdi seni ,benim kadar?
Sermedim mi? ömrümü ayaklarının altına ,
Çiğnenen gururum ,
Şimdi ağlayan arşın sessizliği,
Zamanın yolculari bir bir giderken ufkumuzdan,.
Seyrediyor kainat , insanın acizliğini,
Ruhların öldüğü,cesetler,
Geride ne kaldı ki,sokak köşesinde ki yanlızlar.
Seni sevmek cefaydı bize,
Biz kaderi senlede severiz ,ezelde,
Gökkuşağını bekleyen gözlere ,yağmur nedir ki?
Ecel gelsede ,güleriz biz elbette.
Katmer katmer , yığılan sancılar,
Kardelenler kışın soğundada açar,
Uzanan eller semaya ,
Göklerde bizimle birlikte ağlar belkide ,
Ben ,bugün yıkıldım;evet,
Sensizlikte mutluluğa gider ,
Sokaklar ve suretler,
Beni kucaklayan hasretler de sever,kader.
©alayci
A