Arıyor gözlerim öyle alışmışım ki sesine her bir telaffuz una ne vardı bu kadar kızacak.
Ne olurdu bıraksaydın şu inadını kırsaydın gururunu.
Nasıl bıraktın senin için savaşan yüreğimi.
Nasıl bozdun yüreğimden kalbine dogru akan yolu.
Ne kadar da sessiz ne kadar da çaresiz buralar.
Ne vardı bu kadar üzecek terkedip gidecek ne olurdu kırsaydın şu benliğini koyabilseydin korkmadan yüreğini.
Söyle kesmedim mi sana uzanan dilleri kendimden bile vazgeçmişken sen neden kırdın sana uzanan elleri.
Ellere gül oldun bana dikenini soktun çaresizdim bitkindim ama sen o zaman yoktun.
Sen aciz sen sen sadece korktun .
Ben düştüm ben kalktım sen sadece korktun.
©mustafahan
M