Kendi yazdığı bir tiyatronun
Baş kötüsü olan sen
Neden çıkmazsin aklimdan
Neden bitap düşmüş yuregime
Acimazsin
Neden varsin benim dunyamda
Beni bana sensiz yasatmaktan
Kalbimde nasir tutmus askimi
Kendinden uzaklastirmadan
Öldürmeye mi calisirsin
İçimdeki öfkeyi
Guvenemem beni uzaklastiran gozlerine
Gecenin en karanlik tonunda yasayan gozlerin
Neden umut veriyor bana
İcimdeki öfkenin derinlerinde yasayan
Ask kırıntılarını
Uyandiran bir sefkat tanesi gibi
Ölmeye yüz tutmuş duygularimi
Canlandiriyorlar
Peki ya dudaklarin
Sevgi gibi parlak
Ask gibi zehirli
Ve yasam kadar uzak olan
Gulpembe dudaklarin
Bakire bir rahibi bile
Cezbediyorlar
İste sen bu sun
Bundan ibaretsin
Bir insan olmaktan baska
Sairine şiir olmaktan baska
Hicbirseysin
Ama yoklugundan doğan varlığın
Seni yasama baglayan tek nokta
Seni bana bağlıyor
Evet herkesin hiçi olabilirsin ama
Unutma ki
Bir hiçin herseyisin
©buraka
B