Kendimi keşfetmeye başladığım ansın sen.
Kafamı rahatça yaslayabildiğim omuzsun.
Tek kelime konuşmadan anlaştığım gözlersin.
En çok güldüğüm günsün sen, aynı zamanda en çok ağladığım.
Sonunu getiremediğim lafların devamısın. İçinden çıkamadığım soruların cevabı...
Unuttuklarımı hatırlayansın.
Bildiklerimi sorgulatan...
İçimi bilen, içini bildiğimsin.
Biraz anlayan, biraz dinleyen, biraz söyleyensin sen.
Her şeyden biraz...
Ama hepsinden...
Hepsinden bi parçasın sen.
Sanki bi parçamsın.
©sadeceirem
-