anlatsam kim anlar ki beni,
yada anlatabilirmiyim hissettiklerimi.
bazen öyle şeyler yaşıyorum ki hayatta,
buluyorum kendimi sokaklarda,
ve bir başıma.
kaldırımlar eşlik ediyor yalnızlığıma,
ay dede göz kırpıyor bana,
gecenin zifiri karanlığında.
yıldızlar şahitlik ediyor haykırışlarıma,
diyorlar ki,
sen ağlama.
gökyüzüne çeviriyorum başımı,
bütün yıldızlar ayrı ayrı gülümsüyorlar bana.
öyle bir huzur kaplıyo ki içimi,
bu defada da mutluluktan akıyor gözyaşlarım.
yine hep birlikte sesleniyorlar aynı anda,
sen ağlama.
sonra bende gülümsüyorum onlara,
insanlarda bulamadığım huzuru buluyorum parıltılarında.
hep birlikte huzur veren gülümsemelerini sunuyorlar yine bana.
son kez bakıyorum umutla saçılan ışıltılarına.
yürümeye devam ediyorum sonra,
ve yine o koro halindeki ses geliyor kulaklarıma,
içimi kaplayan o huzur dolu sesleriyle
diyorlar ki,
sen ağlama.
©aysel-16
A