Beni hiç anlamadın ki...
Çünkü senin için hiç bir zaman beni anlamak gibi bir kaygın çaban olmadı ki. Anlayınca esiri olmaktan korktun sevdamın. Oysa tüm çabam dikkatini çekmekti bir an. Eğer o an yaşansaydı eminim bir keresende beni sevecektin hiç bir çıkarın hiç bir yanılgının esiri ve hiç bir yenilginin esiri olmadan...
Beni hiç anlamadın ki...
Ya rüzgarın çok amansızdı ya durgunluğun çok zamansızdı. Üstelik gözlerin bana bu cesareti vermeyecek kadar insafsız imansız ve hiç bir zaman hayal yangınlarında yanmamış kadar dumasızdı. Oysa o dumandır ki gerçeğin sevgisizliğin ve çaresizliğin yürek dayanmayan çıplaklığını gizleyen...
Beni hiç anlamadın ki...
Anlamadın ve anlatamadım. Ve bu ufacaık masum sevda bu anlaşılamama kaosundan dolayı daha başlamadan zamanın ıssızlığında kaybolup gitti yokluğun kollarında ki bilinmeyene...
Ben seni çok sevmiştim...
Hiç anlamadın...
Anlamadığın için hiç bir acımda yanımda değildin. Ben ne kadar toparlamaya çalışsam sen her zaman dağıldın. Ben acılarımla savrulmuşken, sen hiç tatmadığım sevinçlerle tam önüme yığıldın. Anlamadığın için dinlemedin. Anlamadığın için anlatamadın beni bana. Oysa ben bir ömür boyu seni nasıl anladığımı sana anlatmak için çırpınım durdum. Sana daha ilk gülü getirdiğimde ne istediğimi sordun. Ne zaman niye suratın asık desem sana dönüm yüzüme sana ne diyerek beni azarladın.
ki...
Çünkü senin için hiç bir zaman beni anlamak gibi bir çaban olmadigi.......
©senvarsan
D