Sen beni sevmesen de olur…
Sesimi duymasan da olur…
Ben seni seviyorum ya, o bana yeter.
Belki geceleri ağlarım, belki kalem kalem sigara yakarım.
İsmini her dumanın içinde saklarım,
Gözyaşlarımı sayfaların arasına akıtsam da fark etmez,
Senin bilmediğin bir dünyada,
Senin hiç hissetmediğin bir kalpte,
Ben seni seviyorum ya, o bana yeter.
Öylece uzaktan sevmek yetmiyor bazen, biliyorum…
Bir selamına muhtaç kalmak,
Bir gülüşüne ömür adamayı göze almak,
Adını duyduğumda içimin titremesi,
Başka biriyle adının yan yana gelmesini bile kaldıramamak…
Ama boş ver, sen sevme beni.
Ben seni seviyorum ya, o bana yeter.
Geceleri uyku girmez gözlerime,
Sensizliğe yazılmış bir mektubun içinde kaybolurum.
Her cümlede adını arar gözlerim,
Her kelimede yüzünü çizer kalbim.
Bir gün dönersin diye değil,
Bir gün fark edersin diye de değil…
Sadece seviyorum. Nedensiz, hesapsız, karşılıksız…
Sen beni sevmesen de olur,
Ben seni seviyorum ya, o bana yeter.
Belki sokakta adını anarken bile içim yanar,
Belki başkasına gülüşünü izleyip susarım,
Belki adını duyunca içime düşen yangını kimse bilmez,
Ama ne fark eder?
Senin varlığın, benim en büyük yalnızlığım olsa da…
Senin haberin olmasa da…
Ben seni seviyorum ya, o bana yeter.
Ve inan, hayalin bile güzel…
©üstadkenan
Ü