Yükü çok ağır bu sessizliğin
Bağırmak isteyipte bağıramamak
İçinde kıyametler koparken tebessüm etmek,
Kırılmak ama kıramamak...
Paramparça oldum.
Her gece,her gündüz...
Sensiz geçen,sessiz geçen her bir vakit.
Paramparça oldum.
Nice dertlerden nice vakit.
Sen bilmezsin...
Dört bir tarafı yağmacılarla çevrilidir benim gönlümün.
Çıkarmak isterler seni kalbimden.
Sen bilmezsin...
Harabe bir şehirdir bende senin olmadığın her yerim,
Yıkık dökük.
Bir sığıntı gibi yaşarım başkenti başka bir diyarda olan bu ülkemde.
Sen bilmezsin...
Başına buyruk bir çocuk gibidir benim kalbim.
Hani pamuk şeker mutluluğun simgesidir ya ona göre.
İşte pamuk şeker misali sevdim seni.
Sen bilmezsin senin bende ne denli bir yerinin olduğunu.
Sen bilmezsin...
Özgürlüğün sen demek olduğunu.
Özgür müyüm ben şimdi?
-Saçmalama
Sen bilmezsin senin yokluğunda yüzü gülmez çocukların.
Sanki,sanki ellerinden kalemlerini almışlar.
Sen bilmezsin...
Yağmur yağmaz, gökkuşağı çıkmaz, güneş doğmaz, ay aydınlatmaz...
Dünya dönmez,
Canı sıkılır evrenin...
Sen bilmezsin...
Bir kâğıt,bir kalem sen eder.
Sen bilmezsin
Belki de kimse bilmez...
Olsun ben bilirim.
Belki ara sıra deliririm,
Belki de kafamdaki ahalinin seslerinden kafayı yerim...
Sen bilirsin,bilirsin elbet birgün de,
ama unutma firavunun iman edişine benzemesin senin bilmen de.
©mahmut_00
M