Dalıyorum düşüncelere yine,
Mahrum zihnim,
Bir o kadar zengin.
Körelmiş tabular ardında kalanı görmek ister.
Gözlerimi açıyorum,
Merhum kuşların ölüm rüzgarları,
Bebekleri alevle dolmuş yalan gözler...
Görmeye pişman gözlerim, kapanıyor.
Vaziyeti benzerdir burnun.
Adaletsiz kalmış cesetlerin,
Çürük ve çirkin kokusu,
Burnumda tüter, tıkarım.
Kafamda çınlar kasvet,
Ağaçların, sessiz ve intikam dolu çığlıklarını,
Ben duyarım, evsizlerin haykırışlarını
Sen ki bunları okuyan,
Ben ki anlatan,
Zincirlerin ardındaki kıvılcım,
Ateşlerde umudu bulacaksın
Acı, en karanlık düşüncelerdir.
Öylesine ki, çektikçe kararan,
Bir yangın misali,
Ruhuma küfreden.
Ruhum perçinleniyor,
Kıvranıyor öfkeyle.
Damarlarımda akan,
Kan değil nefrettir benim!
Geride kalan zihnimin,
İntikamıdır bunlar.
Yadırganmış düşünceler,
Saklı kalamaz daha!
Yadsınamam ben,
Parçanım senin
Görmesen, kokusunu almasan, duymasan da
Ben, Senim!
©burak__
B