Sen benim en büyük pişmanlığımsın,
Yıkılan duvarımsın,
Açan gülleri kopartmam...
Sen en büyük pişmanlıksın,
Tenimde çürüyen ...
Geniş sokaklarımı dar etmiş,
Ayaklarıma mezarı getiren.
O ışıkları kör eden,
Beni bitiren,
Tükettiğine daha ne diyeyim...
Ayaklarım çekmez İstanbul'u,
Bakma ki yürüdüğüme.
Çok yabancıyım insanın her birine,
Sende beni bitirdin,
Hadi o zaman bir sigara yak.
Bu kaynayan ne?
Kalbim mi sandın?
Bende öfkem bildim,
Ve beni gittikçe,
Hele ki her gün pişman ettin ben görmedim.
Okuduğum satırlar yalanmış,
Senin hakkında her gün okudukça.
Sana diye gittiğim özlemler,
Kurtuluşmuş beni ne yaman pişman ettin,
Beni tükettin belki üfledin savurdun amansız...
Sahilde alkolikler var ya,
Onların hangisinin şarabındaydın?
Hangi kapı ardındaydın,
Ve ben gitmedim, bulamadım.
Hep kendimi doğru bildim, bu sefer yanıldım...
Martıları kovalayınca özür diledim,
Kanatlarında küfürler sandım.
Kendine söyleten insanlarda görünce,
Hepten sıkıldım, yoruldum,
Direnemiyorum bana beni hatırlatma.
Nereye giderim bilemem ki,
Tek sığındığım Allah'tan,
Başka başka bir başka.
Nasıl karşılaştım senle bir başta?
Zamanı nasıl çaldın, evirdin çevirdin, eyvallah...
Benim ağır kaybım,
Kaldıramam bunu.
Güneş siyah mı doğuyor?
Ne mutlu,
Şimdi bayram edersin göğsüne ellerini çekerken.
Çırılçıplak battaniyen yakacak,
Taptaze günahın boynunda.
Hadi salma benim başıma,
Acı hissiyatlı nefesini,
Gölgen karanlıktan daha siyah.
Senden nefret ettim,
Böyle aşkla yanarcasına,
Porselen çıtırtısıyla hayallerim darmadağın.
Artık tek zevcem yukarda,
Kalbimden daha yakın Mevlamdır.
Bu fikrim de tutuşan ne?
Burnumu tıkamış kokusu.
Bu ölümden de acı,
Damarlarımdan da daha derinde,
Beni rezil rüsva etti.
Senden hoşlandım,
Böyle sandım sıcağa alışmak gibi.
Yanlış otobüsle yola çıkmışım,
Ve dönememişim yada dönmek gelmemiş içimden,
Dönemeyince bir sıkıntı çökmüş üstüme işte aynısı...
Geceleri uykumu ziyan etmişim,
Aşk demiş geçmişim.
Sanki ne...
Sarhoş olunca ayakta durarımda,
Bu kalbimde ki yaralar neymiş gibicesine...
Şehri yakıyorum artık,
Katliam sansınlar kime ne.
Beni susturamazlar artık haykıran sessizliğimle,
Ve sen artık İstanbulsun,
Cehennemini söndürmek gerek.
AYKUT BARIŞ ÇELİK
©barispasa
B