Sabahın altı'sıydı.
Sırtım Sultan Ahmed'e
Dönük bakıyordum.Güzelliğine,
Düşler kadar vazgeçilmezdin.
Adımlarım hızlandı.
kapına kadar geldim.
Sonra Başladı o eşsiz
Şarkın...kafamı kaldırdım.
Minarelerinde ışıltılar süngü,
Yıldızlar sanki ismine ekliiii,
Geri Adım attım.
Arkamı döndüğümde,
__Sultan Ahmed...
Sen ki Sultan Ahmed'sin.
Nasıl olurda o kapıdan,
İçeri girmek istersin.
Bilirsin ki bu şehre ve ona,
Sözün vardır.
Elele girmeden,
Bilki Ayasofya'n ölümün olur.
Ve bu sözü verdiğinde,
Daha on yaşındaydın.
__Benki Sultan Ahmed'im
Sana bu Kutsal Mabedimin
İsmini verdim.
Ve sen Hep Geldin.
O gün Geldiğinde
Sözünü Hatırlatmak isterim.
Sana...
Elinde ücreti ödenmiş.
Okul gezisiyle geldiğin o gün.
Sen ve arkadaşların o müzeye
Girmek üzereyken, sen koşarak geldin.Kapıma ve söz verdin.
Benki Sultan Ahmed'im
Senki Ayasofya'sın
O gün gelenedek o kapın
Haramdır. bana Mabedini
Mabedim olan Sultan Ahmed'ten Seyre durmayı sen gelinceye kadar devam ettireceğim. Dedin.
__Şimdi Ezanlar susmadıkça
Ben ki Sultan Ahmed'im
Senki Ayasofya'sın
O günü bekleyene kadar.
Ayasofya sana Haramdır.
©siyahçizgi
B