Seni Anlattıkça Hep Kış Vurdu Satırlarıma...
Yalnızlığıma Bir de Titreyişim Eklendi ki Hiç Sorma...!
Kızdıkça Yazıyorum, Anlattıkça Üşütüyorum...
İçimi Ancak Böyle Isıtıyorum...
Oysa ki Gelişine Kurulmuştu Saatlerim...
Kıpır Kıpırdı İçim...
Gözüm Yolda ve Arada Saate İlişirken Sana Kurulduğumu Unutuyordum...
Cahillik De...
Özlem De...
Beklenti De...
Yanılgı De;
Ne Dersen De...
Gelecektin.. .
Hoşçakal Diyerek Ellerini Uzatışın Bir Merhabayla Silinecekti...
Geçmişe Ait İç İsyanlarımın Tamamını Bastırıp Sadece "Neden Geç Kaldın" Diyecektim...
Ellerimdeki Terin Kuruyuşunu, Ama Sensiz Geçen Gecelerin Hesabını, Gözlerimdeki Ferin Gidişini Soracaktım..
İster Amaçsızlık De, İstersen Heyecan...
İster Ne Yaptığını Bilmemezlik De, İstersen Budalalık...
İster Tuhaflık De, İstersen Kandırış...
İster Önünü Görememek De, İstersen Yok Oluş...
Sen Ne Dersen De İşte...!
Ve Şimdi Senin İçin Başlayan Her Cümlenin Bitişi Yine Sen...
Olsun...!
Hatta Ne Olursa Olsun, Sen Yine Aşk De...!
Aşk...!!!
©eminbarut
E