Bana vurmamak için sıktığını sandığın ellerin yüzümde, saçlarımda, kollarımda izler bırakması...
Elbette en güzel günümü mahvetmeye yetiyor.
İzlerin günlerce geçmediğini bilişim zihnime ok misali saplanıyor.
Günlerce o izi görmek ve her gördüğümde kahramanım olmayacağını kendime hatırlatmak.
Ağlamak, konuşamamak, duyamamak...
Yıldırıyor ruhumu en güç savaşlarında.
O sevdiğim adam olmayışını bilmek istemiyorum.
Ama o'sun biliyorum.
Suratından yüzüme yansıyan nefreti görmek yetiyor anlamama.
Evet sen o'sun.
Her seferinde boynumu, kalbimi, ruhumu büktüğüm adam.
Sen kahramanım olamazsın.
Ama evet,
Sen pekâlâ en nefret ettiğim adam olabilirsin.
Sen baba diyemeyeceğim kadar babam olamayacak olan adamsın.
Umarım içinde bana karşı çok az bile sevgi yoktur.
Çünkü bilmeni isterim ki
Bende yok.
Bugünün en güzel günüm olduğunu bana hissettirmediğin için seni affetmeyeceğim
I