Sessizlik çöktü sen gidince şehrimin
penceresine nefes aldığım yerdi
gönül hanen sol yanımın eksikliğine
uygundu. Durup düşüncesiz kuytular da
vardı. Bilmediğim bir coğrafyaydın
sen uzaktan izlediğim gülüşüne
herkes hayrandır ben kimsenin şiirine satır olmadım senin şiirimdeki ev sahipliğin
kadar sana şiirler dizelerken ben,
donuk sönük biraz da yangın yeri
Mevsimine göre değişirdim.
Satır bile olamadım aramızdaki ince
fark bu işte kalemin yoluna mesafe koyar
Seyahat etmeliydim.
Bilmediğim coğrafyana sınırlar
çizmeliydim. Seni bakışımda görenler
olmuş yüzüme söylediler.
Kendimi sakladım bilmelerine luzum yoktu
sem benim gizimdin.
Seni yüreğime hapsetmişken
ben şiirinde bütünleştim.
iklimini keşfettim sevinçlerinde
mehtabını seyrettim akşam güneşinin
kızıl yansımasını bıraktım avuçlarına
Pul pul du yanaklarım.
üşümüşlüğümü gölgenle ısıttım dertlestim.
Sırlarını dinledim. Artık gizlediklerimiz var kendimizden bile ömrümün her hecesi
senindir şiir olsun yoluna...
Tektir dileğim.
Gönül haneni sol yanımla tamamla...
©ebrulimsi_
E