Geceleri içiyorsun o parkta biliyorum
Ne denli yıpratıyor düşünceler bedenini
görüyorum.
Birbirimize ulaşamadıkça ölüyorum..
Birkaç hayal kırıntısı unutmuş olman ümidiyle
Hep oturduğun o kuytu yere oturuyorum
Fakat gözyaşlarıyla bitirilmiş olması muhtemel
Birkaç tuborg şişesini soğuk banka iliştirilmiş halde buluyorum
Engelleri aşamadığımı farkedip
Başarısızlığımı ayakta alkışlıyorum
Fakat kalp dediğin akıldan bağımsız
Ümit değil mi bu halde olmama sebep
İdrak edemiyor..
Çünkü ümitler varoldukça atıyor o da
Durumun farkındayım çaktırmıyorum..
Gülümsediğin yerlerde,
Gülümsedim bende
O büyüyü bir türlü tutturamıyorum
Yada gerekli ihtimamı gösteremiyorum..
Sence neden halâ gözlerinin kalbimi tekleyeceği o öğleden sonrasını bekliyorum?
M