Meke de doğan, Nurun'la aydınlandı karanlıkta kalan cihan. Nurundan payidar olanların kalp ve yüzleri paklandı, bu Nurun sahipi sendin, ya Rasulallah.
Gelişinle zulüm gitti, rahmetin geldi. Gülmeyen yetimlerin güldü yüzleri. Ümitsiz kalan kalpler dahi ümitlendi. Beklenen umut sendin, ya Rasulallah.
Düşmez adın daim dil, seni zikreder. Mest oldu aşkınla çoştukça gönüller. Aşkla açar, Muhammed diye diye güller. Ne de güzel kokar, güldeki aşk sendin, ya Rasulallah.
Medine'de Allah'ın Habibi, Resulullah yatar. Muhammed deyince gönül muhabbetle kaynar. Bülbüler şevke gelir, bahçede Konca güller açar. Bülbüldeki şevk, güldeki aşk, Allah'ın Habibi sendin, ya Rasülullah.
©hasanbey.
H