Seneler ilmek ilmek geçiyor yüzünün çizgilerinden.
Seneler; zamanın koynunda usulca,
Bize yansıtıyor ışığını.
Ki biz doyamamıştık hala birbirimize.
Seneler, asrın pençesini vuruyor göğsümüze.
Su tozları birikirken kirpiklerinde,
Aşağıya doğru kayıyoruz dağların doruklarından.
Seneler, bizi bizden alıyor usulca.
Çürütüyor içimizdeki çocukluğumuzu.
Durup söylenecek söz kalmadığında,
İşte o vakit,
İşte o dem,
Biz, senelere mahkum iki kişilik bir insan,
İçimizden parçalanıyoruz.
Sen başka dağın doruğuna.
Ben başka dağın yamacına...
©perestar
P