Seni anlatmak istedim biraz ama yapamadım yine. Gecelerce oturdum düşündüm öylece.
Bişeyler karaladım kağıtlara yazdım içimden ne gelirse.
Anlattım seni geceye,günün her vaktinde.
Baktım ki hiçbiri eş değer değilmiş saçının tenine.
Sen ol ki yine sevme beni zaten sevsende işime yaramazsın bu saatten sonra.
Güneş istediği kadar vursun kurumuş ağaç dallarına.
Ben senden geçeli çok oldu güzelim.
Zaten tuz acıtmaz kabuk tutmuş yarayı.
Ama sen o sadeliğinle o kadar çok etkilemiştin beni.
Ellerin evim gibiydi serindi.
O kahve gözlerin mabedimdi.
Saçların herşeyimdi benim.
Sevgilim.
Ama sen yine sen ol sakın geri gelme
Çünkü inanırım belki yine sana.
Kurusamda belki yeşerir bi dal yanımda.
O zaman isterim niye yeşermek hayata ve sana sarılmak.
Aşkı hissetmek ölen bedenimde.
Geri gelmek istiyor musun diye sor bi.
Kim ölmeyi seçer diye düşünürsün aniden belki ama.
Düşünme çünkü nefes almayı bıraktığım günden itibaren
Daha az üzülmeye başladım.
Yaralarımı kapatmaya ramak kaldı sanırım.
Bi sor her gece leş gibi uyanmak nasıl diye.
Senden sonra daha bi alıştım bütün kötülüklere.
Bu yüzden gelme geriye.
İstemiyorum artık gül yüzünü yeniden.
Evimi terketmiş bir serseriyim ben.
Mabedini bırakan bir günahkarım.
Rahat battı sanki geri gelip ne yapacaksın.
Umutlarımı yeşertip karalar bağlatacaksın.
Ama bi sor sen yine gelsem mi diye.
O zaman yine yeşeritim göğün en derinine.
Ş