Ey dilberi canım, kömür gözlü, efsun bakışlım.
Gözlerini getir, umut olan, sevda bakan o kara bakışlarını al getir. Benim olmadığım o uzak diyarlardan, Issız memleketten sevda şehrime doğru yola çık.
Ne olur getir, getir kömür gözlerini bir kıvılcım çak, seni özlemekten üşüyor yüreğim.
Hasretle seni bekliyorum, sensiz aldığım nefesi yine sensiz veriyorum.
Hani iki de bir bilmiyorum diyorsun ya... İnan bende bilmiyorum.
Sevdanın kaç türlüsü var, bilmiyorum.
Ben, ben yalnızca “Seni Biliyorum”.
Gülleri, çiçekleri hele de papatyaları soldurma mı, onları öldürme mi isteme benden.
Ben yalnızca “Seni Biliyorum” desem yetmez mi.?
Kelimeleri sözleri bırak bir kenara, onlarda arama kendini.
Getir uzak diyarlardan o zeytin gözlerini, gözlerime bak, bak ki yalnızca “seni bildiğimi” gör.
İşte ellerim, işte sözlerim, işte yüreğim... Haykırıyor işte, içimde büyüyen suskunluğum,
Belki sen bilmezsin ama, Ben yalnızca “Seni Biliyorum”
-A.Blky
©
Ş