Bildiğim güzel, tanıdığım...
Gördüğüm, gönlüme ördüğüm,
Aşkın güzel bir de; kördüğüm.
Yaşadığını bilmek güzel mesela,
Ey, gıyabında yaşayarak öldüğüm.
Ne yaptığını, nice güldüğünü,
Kimbilir, belki nasıl üzüldüğünü,
Kiminle hangi umudu büyüttüğünü,
Hangi iklimi soluduğunu bilmek sır...
Lakin; bir hayat habercisi nefesin,
Ensemde olmasın, gam değil,
Yokluğunda varlığını duymuşum,
Budur benim, keyfe keder sorduğum.
Geçmiş günlerim güzel,
Geçmemiş günler bile...
Seninle geçmiş günler,
Bir de, aynı asrı bölüşmüşler,
Nasıl güzel bir bilsen; seninle gönül yorduğum.
Zaman, içinde aktığım mefhum...
Ne kalabilir aklımda senden çok,
Neyi özletir senin kadar bilmem ki!
Sonsuzluğun yolcusuyuz hepimiz,
Senden gelen, sana çıkan yol güzel,
Seni düşünerek çöktüğüm çul,
Seni sayıklarken sızdığım sedir,
Seni aranırken ulaştığım han,
Seni özlemekten akıttığım fer güzel...
Senden öte, nedir benim vardığım?
Sen olmadan kimdir benim varlığım?
Sen olunca tomurcuğum, sevdiceğim,
Evren, içim, dışım, her yönüm güzel.
Bildiğimin kıymeti senden, ederi sen,
Ne saadettir bu böyle, seni bulduğum,
Koca Kainat; uçsuz, bucaksız... Ve sen!
En mühimi bu işte; SeniBilmekNeGüzel.
©hasanyusuf
H