senin davranışlarında her zaman samimi olduğunu düşündüm..
o yüzden bana doğru attığın her adıma güvenerek, daha bi içime sapladım seni..
anlasılan o ki, benimle olunca onu aslında ne kadar sevdiğini anladın..
bu yaşanınca anlaşılabilecek bir süreç..
senin için yaşanması şart olan bişey belki ama karşındakini yaralıyor işte..
hani bir kurşun varmıs ya.
önden girerken küçük bir delik açıyormus ama arkadan çıkarkan kocaman yarık bırakıyormus geride...
öyle bir sey bu yaşanan işte.
senin için birini sevdiğini daha iyi anlama süreciydi..
ama arada ben kaldım sanırım..
insan birini gerçekten seviyorsa başkasına vermek zorunda da kalsa onun mutlu olmasını ister..
bana bakarken göremeyeceğim belki o gözleri bir daha öyle askla..
ama mutlu olmanı gerçekten istiyorum
çünkü seni gerçekten seviyorum.
hala seviyorum..
ben seninle geçen bir dakikam için bile üzgün ya da pişman değilim.
ne peşinde koşarken, ne seni kafalamanın hesaplarını yaparken,
ne de daha sonrasında yaşadığımız bu kısacık bir hafta içersinde hiçbişey için pişmanlık duymadım..
sevdiğimi her zaman en kısa sürede söylemeyi seçtim..
bundan sonra da böyle devam edecek..
benim içim çok dolu
hiç bir şeyi saklayamam yüreğimde..
ama lütfen suçluluk duymuyorum deme, bana yeter..
çünkü bana baktığında dolmabahçe'de...
ben tamam demistim..
çünkü gözlerin gözlerimin içine bakıyordu..
ama o kişi her kimse, ya aklını çelmiş, ya sen onu gerçekten sevdiğini anlamışsın.
neyse işte..
hatırlıyor musun..
sana beklerim demistim..
eğer bir gün kendinden emin olursan, emin olursan ama...
ben bekliyor olabilirim seni...
şu an bekliyorum çünkü...
belki doğru zamanda karşılaşırız bir kez daha..
©doğan47
D