. Herkesten, her şeyden,
bütün insanlardan, senden, kendimden... Gözümü
kırpmadan her şeyi önüne koyabilirdim. Herkesi
silebilirdim, kendimden geçebilirdim. Sen dönmesen de
olur. Yokluğun iyi geldi bana. Kendime nazaran
alişkanlıklarım var artık. Şimdi gelip de düzenimi
bozmaya da hakkin yok aslına bakarsaniz. Sen yokken
ağlamayı öğrendim, olur olmaz her şeye ağlamiyorum
mesela. Bir tek acilarıma ağlıyorum, benden gittiğin gün
aklima erişince, yaşadıklarımiz, yaşattıkların, iyi kotu her
şey iste. Sen yokken gülmeyi öğrendim, sadece belirli
yerlerde tebessümlerimle karşılaşabiliyorlar. Kahkaha
dahi atamiyorum, birisi bir şaka yapınca dudaklarımla
gülümsüyorum onlara. Çünkü beraber gülmedikten
sonrasinda gülünç gelmiyor hiçbiri. Yokken, yaşamsal
öğrendim. Çabalamayı, ayakta durmayı, beni yıkacak bir
haber gelse bile başımı her zaman dik tutmayı
öğrendim. Çünkü ben en büyük acıyı, senin gidişinle
yaşadım. Gidisinden sonrasında kendimi zor toparladım
fakat her zaman dik durdum. Bizim için. Bizler kaldık mı
yahut biz olabilmek için geç mi bilmiyorum ama, seni
elimde olmadan çok özlüyorum. Ben bunları hak
etmedim ilkim. Bu kadar aciyı, bu gözyaşlarınız, bu
gidisi, bu bitişi hak etmedim. Başka erkeklerin kollarına
emanet edilmeyi, başka erkekleri sevmek zorunda
kalmayı hak etmedim. Ben başka erkekleri hak etmedim.
Ben bitek bizi hak ettim. Ne kadar uğraşsam da bir araya
getiremediğim bizi. Şimdi sen söyle ilkim. Sen beni hak
etmiş miydin? Sen benimle, biz olmayı hak etmiş
miydin?
©ali_efendi
A