Bir çay demledim.
Fesleğenim çiçek açtı bembeyaz.
Yudumlarken çayımı,
Bembeyaz sevindim.
Nedense çay demledim.
Bir gariplik vardı bu işte,
Çünkü ben kahve severim.
Fesleğenim çiçek açtı bembeyaz.
Yudumlarken çayımı,
Bembeyaz sevindim.
Pembe beyaz veda edermiş fesleğenler hayata.
Ölüyormuş meğer bilemedim...
Yudumlarken çayımı,
"Bir fesleğen gibi yaşamalı hayatı.
Yalnız baharı ve yazı yaşamalı.
Bembeyaz tomurcuklanıp,
Geride yeni baharlara bir avuç umut bırakmalı.
Sonbahara minnet etmemeli.
Ve her ölüm bu kadar güzel kokmalı..."
Dedim.
Po.
P