Seninle başladım sevmeye. Seninle yaşamaya tutunurken, bakmaya doyamadım gözlerine. Hüzünü yüreğime ektin de gittin. Yürek yangın, dünya bir cehennem. Sen gittin gideli, sevgilim.
Yüreğim daralıyor, şehir üzerime geliyor, nefessiz kaldım. Yüreğimde kıyametler kopuyor sen olmayınca. Sevdalara veda ettim, sevmeyi unuttum sen olmayınca, sevgilim.
Ben şiirlerimi bir sana yazardım. Her satırında kendimi, ben sana yazdım. Yazan kalem sen, mürekkebi yürek kanım. Doğa çiçeğim sen, damla damla üzerine yağan gönlüme şifa. Nisan yağmurum sendin, sende yağmayınca gönül toprağım çoraklaştı. Sensiz soldu çiçeklerim, sevgilim.
Sen de olmayınca, koskoca dünyada bir ben sessiz sedasız kaldım. Sen gönlüme estikçe, ben seni solar, seninle nefes alırdım. Her nefes sendendi, sende yüreğime esmesen, gönlüm sensiz nefessiz kalır, ciğerler iflas, gönül aşka mahkum yaşama veda eder, sevgilim.
©hasanbey.
H