Sabır taşı tuza döndü elim hala başımda
Belki döner el verirsin aynı kal da yaş alma
Başıma çökse yalnızlığın ben yine de taşınmam
Gidişini kabullenmek en zorunu başarmak
Kavram kaybı hissediyor gece gündüz yok oldu
Zaman değdi tenlerime kırışıklık dokundu
Bırakmadım koşmayı da bitmez olan bir yoldu
Cennetime ferahlığı sağlayansa kokundur
Donuklaşan gözlerimi ancak suretin çözer
Kenetlenen ellerimi yalnız ellerin açar
Karanlığıma aydınlığı birtek gözlerin saçar
Bir dokunsan benliğime yaş semadan taşar
Yaşıyorsam an ve günü sebep senli anılar
Aşıyorsam tek tek dünü neden gelir acılar
Dünde kalan sendin ama yarınlarda acı var
Bu günümde yine hasret her haliyle aşikar
Alt etmek mi yalnızlığı ? Bence körük yangına
Yalnızlığa bir tanım var bende beni kandıram
Baş gelemem yokluğunda acı mikrop salgına
Gidişinse gözlerimde her şeyi sen sandıran
©canzevah.
Z