sözcüklerin bile terk ettiği bir adam...
bir dost arıyor kendine,
oltasıyla gidiyor sahile.
bir umut doğuyor gözlerine,
ve mikrofon tutuyor sözlerine.
"gel, yanlızlığımı silen bir silgi ol, gel."
oltayı atar denize,
gelen de yok, gidende.
oltasını çeker artık, kaldırır başını göğe,
kuşların dahi olmadığı bir gök.
elleri arasına alır başını,
o an sorgular varlığını.
"ey allahım, bir balık bile vermedin bu kuluna,
anladım ki ebedi dost senmişsin bana."
©lavinya7
L