Sessiz bir hayal perdesinin kıyısından yorgun hislerim...
Kürekleri kayıp bir sandal gibi uzaklaşıyorken meçhule…
Bir bilsen zehir gibi yudumladığım kahreden sensizliğime…
Beli, bileği bükülür yalan saatlerimin, günlerimin...
Gece...
Ağlardı, buluta sarılıp yeryüzüne...
Yatağım mezar, yorganım toprak olurdu sensizlikte...
Sabahlara kadar çıt bile çıkarmazdı, korkardı rüzgar...
Kaçışlarımı kamçılayan mahzun yüreğime...
Hışırdamazdı dallar, kuytularıma yağan yağmurlara inat...
Ağır ağır yol alırdı zavallı düşüncelerim, yaralı bedenime…
Yokluğundandı oysa hep gönlüme yol verişlerim…
Harap ellerin yadsız, hatırsız viran ülkesine...
Suçlu kelimelerim tozlar misali hep başı boş artık...
Bir firari gibi utancından eli cebinde, başı önünde...
Kimliksiz, çıplak, ziyan üşürdü yağan karların altında avare kalemim…
Üşürdü fırtınalara karşı koyamayan yapraklar gibi senin yerine...
Üşürdü son nefesinde kimsesizler gibi...
Muhitine ulaşamayan kayıp asırlık dileklerim...
Üşürdü yüreğimde hayallerimle...
Sevgine...
Not: Bu şiir saygıdeğer şairemiz “merves”in “Sensizlik” başlıklı son şiirinden alıntılarla yazılmıştır. Kendisine böyle bir şiiri kaleme aldığı ve şiirinden de alıntı yapmama müsaade ettiği için müteşekkirim.
©kenanfaik
K