Gözyaşlarım kurumuyorsa her gecenin sabahında,
Umutlarım birer birer yok oluyorsa kör karanlıkta,
Yara almadan sızlıyorsa bedenim hâlâ,
Artık mutluluklarım bir göz kırpışı kadar kısa sürüyorsa,
Ve içimde anlatamadığım fırtınalar kopuyorsa,
Duymuyorsa , duyuramıyorsam sesimi sana,
Yakıyorsa bedenimi ufaktan kor ateş misali sözlerin,
Ömrüm bir kelebeğin ömrü kadar olmuşsa şu sıralar,
Sebebi sensin.
Biten umudumunda , yanan içiminde
Her sabah uyandığımda eksilmeyen gözyaşlarımında ,
Bitmen bilmeyen boş kavgalarında ,
Sebebi de mimarıda sensin.
Sanki sen gidince hem eksik hem tamamlanmış gibiyim bir yerlerde.
Hiç bir duygu bu kadar acı verirken,
Bu kadar mutlu etmemişti oysaki.
Eğer her gün dünya başıma yıkılıyormuş gibi hissediyorsam ,
Sensizliğin ardında kalan eserindir sebebi.
Bazı anıların ardında bıraktığı acıları var.
Kimi bedende, kimi ise ruhumuzun en derinlerinde.
Geçmişe bakarken karartılı gecelerin,
Boşluğunda kaybettim kendimi.
Her şeye ağlamazken bir gidişe ağlayışım,
Sessiz gecelere teslim oluşlarım,
Ve hiç bilmediğim yollara yolcu edilişlerim,
Zaman geçerken benden habersiz,
Ben o sıralar yelkovanın akrebi takip edişini,
Her daim yanı başında oluşunu,
En fazla bir dakika yalnız kalmasına dayanabildiğini masalına kaptırıverdim meğer kendimi.✨
©siirsev3
S