Öyle zamanlar geliyor ki ,
Nefessiz kalıyor bedeni insanın .
Etrafına bakıyorsun bir çare bulmak için,
Geçer ,biter zamanla unutursun diyorlar.
Ama saniyeler ,saatler ,aylar,yıllar ilerliyor.
Hiçbir şey geçmiyor.
Acı hala aynı , tebessümlerim hala buruk.
Gözyaşlarımsa göz kenarlarımda hala beklemekte.
Her anımda unutamadığım dertler ,
Issız her gecede ayın tüm karanlığı aydınlatıp,
Dünyayı nöbette bekleyişi gibi.
Bende unutamadığım yaralarımın baş ucunda gözyaşlarımla nöbetteyim.
Yüreğim,dilime öyle şeyler söyletiyor ki,
Haykırıyorum adeta tüm dünyaya çaresizliğimi.
Gökte parlayan yıldızın gün ışıdığında kaybolacağına bilmeme rağmen saatlik mutluluğa sığındım ben sende.
Ardından doğan güneşi, içimi ısıtan eşsiz gülüşlerinde sakladım mesela.
Bazı şeyler halâ aynı.
Bir taraftan bir tarafa savruluyorum.
Günler,Aylar,yıllar,dört mevsim geçti.
Bense;
Geride bana bıraktığın can kırıklıklarımı ,
Toplayıp,birleştirmeye çalırken yüreğime batan kırıklıklarımı tamirle meşgulum şu sıralar...
Senli sessizliklerde boğulduğum geceler,
Bana sensiz sessizlikleri armağan etti.
Bir hasret vardır, bir de hasretinle yanıp kavrulan.
Gel demek isteyip de ,boğazımda düğümlenen cümleler eşlik eder bitmek bilmeyen gecelere.
Senden uzakta yaşıyorum seninle her anı .
Sensiz bir şehre mahkûmun artık..
Şimdi ise geride yarım bırakılmış bir şiirin,
Mısralarının arasında tamamlanmayı bekliyorum.
©siirsev3
S