Sensiz geçen 492. Gün Baba..
Sen gittin, her yanım aksadı Biraz kör, biraz sağır, biraz dilsiz kaldım Sensizliğin gurbetine dalıp, gülüşlerimle sakladım acımı, çaresizliğimi.. Yokluğunun acısı damağıma vuruyor Baba, bazen nefes almak yükmüş gibi geliyor.. Üryan hissediyorum kendimi, savunmasız, kimsesiz Sırtımı dayadığım dağım yok artık Başımı okşadığın o ellerin yok.. Bilmem hangi dağın yamacıydı gövden Şimdi sırtım da boşlukta Ulu orta harabeyim Yokluğun mu?Onu sorma! Kocaman bir sabra sığınıyorum yutkunarak. Seslenişin geliyor aklıma, sesini unutmaktan çok korkuyorum, attığın sesleri dinleyip yanımdaymışsın gibi huzur buluyorum..
Sonra, sonra nefesim kesiliyor.. Keşke deyip derin ah çekiyorum keşke Baba keşke.. Bu yaşıma ne çok keşke sığdırdım... En büyük keşkem sensin seninle yapamadıklarımız yaşayamadıklarımız Baba.. Senden sonra çok şey öğrendim En çokta suskunluğu öğrendim Hatta acı bir yutkunmayı sessizce ağlamayı.. Ve kelimelerim tuz buz oldu Bir tek kelimem kaldı dilimde "Çok özledim Baba" bazen dayanamıyorum buna..
©asena27s
S