Bu sabah uyandığımda
Beni üzen bir his vardı yastığımda
Yalnızlığıma ağlıyordu yüreğim
Gözlerimdeki yaş ve sessizce iç çekişlerim
Ülke yabancı
dil yabancı
insanlar yabancı
Ben bile bana yabancı
İçimde derinlerde bir ürperti bir titreme
Keskin bir acı
Yalnızlığın kollarında ki o soğuk sancı
Her halimi paylaşacak
Birisini aradı gözlerim
Yalnızlığıma son
Bana güven verecek
Elleri ellerimde
bir ses bir nefes olsun istedim
yalnızdım
Ve bom boştu ellerim
sabah ilk ışık’ları göz kırpıyordu perdenin arkasında
Mutluluğu mujdeleyen yaramaz çocuklar gibi
Ama kimsecikler yoktu işte
Yalnızlığın boş sokaklarında
Açtım perdelerimi gülümseyerek
Selamladım güneşi
Her yer cennet gibi
Renk renk açmış çiçekler
İçimde buruk bir coşku
Unutuyorum bir anlık bile olsa
Ruhumdaki o boş aşiyanı
Batum sokakları dolmuş taşmış
Her yer cıvıl cıvıl neşeli
Her şey gülümseyen bir surat gibi
Ben ve içimdeki eksiklik
Yazın ortasında çığlar altında kalmış gibi
Yalnızım
Sahi neydi mutluluk
Taze kahve kokusunda buluşmak mı
Yahut dokunmak mı parmak uçlarına
Yada sevmekmi dolu dizgin
Aşkın güneş yanıklarında
Yalnızlık kadar derinmi sevda
Yada sevda kadar kalırmı yurekte
Emin Barut___ Batum
©eminbarut
E