Bir gün beklerken rastladım Sensizliğe;
Yanmıştı yüreğim kor ateşi gibi âdeta!
Konuşamadım; kelimeler kifayetsiz kaldı.
Yolumu çevirdim birden; Çünkü:
Sensizliğin rüzgarı esicekti tenime.
Ama bir gerçek vardı ki:
Sensizlik çoktan damarlarıma işlemişti bile...
Yolumu çevirip kaçmaya çalışsamda;
Sensizlik hep benimleydi...
Sensizliği sığdıramadığım gönlüme;
Hep Yokluğun eşlik etti...
Bir gün seni anlattığım bu satırlarda;
Arar olmuştu fani tutsak gözlerim.!
Şimdi ise sevdana tutsak aciz gönlüm;
Haram kıldı sevda denen şeyi...
©susmaksntr
S