Bir sabah'ın koynunda yine hüzne sardı saatler.
Yine sensizliği oynadı amansız dk'kalar;
Kalbim; Buruk bir şekilde; İzledi yine sensizliğin doğuşunu;
Mehtaba mı? yüz çevirmeliydi bu yürek;
Yoksa sensizliğe doğan güneş'emi?
Haram kılınmıştı bizim gibilerine sevmek!
Ne doğan güneş'e hükmüm geçer;
Ne sensizliğe gün dökmüş takvim'lere.
Sevgine tutsak kalmış ; Şu garip gönlüm,
Kan kuyusuna gömdü yine Göz yaşlarını!
Kolaydır biten sözlere " NOKTA " koymak.
Bir seviyorum demekle bitmiyor herşey;
O sevgiye, kalb'e kelepçe vurmak'tır.
Sevenler meyhanesinde oturmuş,
Derin derin düşlüyorum seni;
Ayrılık denen cenabetli ızdırabı yaşıyor.
Ve gönlüme bir kez daha madık atıyorum ...
Beni soranlara yitik şehir gibi yırtık resmimi göster...
©susmaksntr
S