İki kalbin arasında örülen hatıralar şimdi hüzünlü birer gölge gibi.
O beni bekleyişlerin... Boş yere miydi şimdi bakınca?
Yaşanmışlıkların izleri silinmiyor, her an bir sızı gibi beni hatırlatıyor.
Geçmişin sıcaklığı artık özlemin soğuk nefesiyle savruluyor.
Omuz omuza verilen günler, şimdi kırgınlığın keskin bıçağıyla ayrılmış durumda.
Her bir hatıra, yitirilmiş bir yakınlığın,
Boşuna geçen bekleyişlerin sessiz çığlığı gibi beni yaralıyor.
Sanki zamanın kumları avuçlarımızdan kayarken,
Geriye sadece dokunamadığımız anıların ve o beyhude bekleyişlerin acısı kalmış, beni kahrediyor.
Oysa ne çok şey paylaştık, ne çok hayal kurmuştuk...
Ve ben, belki de boş yere, bir umutla bekledim.
Şimdi o hayaller, kırık dökük hatıraların ve anlamsız bekleyişlerin arasında kaybolmuş,
Ulaşılmaz yıldızlar gibi parlıyorlar uzakta, beni sensizliğe mahkum ediyor.
©zeynra
Z